Wczytuję dane…
MusicBrainz i Wikipedia — czasem chwilę to trwa.
Best of 2026
Numer 1 · Death metal
At the Gates
Ostatnie nagrania z Tomasem Lindbergiem; klasyczny skład łączy głębsze groove’y z göteborskim galopem — przejmująco i zajadle.
OcenyAMG 5.0; AOTY 85 / 74; Metal Storm 8.08; Metal Hammer 90; Treble wiosna #1
Dwunasty album nowojorczyków: ciężki, techniczny, brzydki death metal z dysonansowymi pejzażami — najszerzej chwalona czysta płyta death metalowa roku.
OcenyAMG 4.0 (Record o’ the Month IV); AOTY 85 / użytk. 78; Metal Storm 8.11
78-minutowy koncept sci-fi łączący fusion, prog i death/thrash, który mimo kosmicznego rozmachu trzyma strukturę.
OcenyAOTY 87 / 77; Metal Storm 7.82; AMG runner-up II
Rozmarzony, podnoszący melodyjny death-doom z większym ciężarem i nowymi czystymi wokalami — najwyżej oceniony death metal roku wg AMG.
OcenyAMG 4.5; AOTY 85 / 76; Metal Storm 8.10 (#4 roku)
Osiem utworów, produkcja Bena Sandmana, gościnny Dan Swanö w „Wingless Soul”. Najwyżej oceniona metalowa premiera połowy października — Heavy Music HQ nazywa ją najlepszą płytą zespołu.
OcenyHeavy Music HQ 4.5/5; agregaty jeszcze puste
Skomplikowane, długie formy bez ustępstw — recenzent uprzedza, że dla niezdecydowanych tu miejsca nie ma.
OcenyHeavy Music HQ 4/5
Cztery długie utwory plus intro: od surowego deathu przez akustyki i saksofon po czyste wokale. Pozycja krytyków, nie liczb — agregaty jeszcze nie zdążyły się zapełnić.
Ocenybrak zagregowanych ocen; Last Rites, No Clean Singing i Nine Circles bez punktacji, entuzjastycznie
Piąty album hiper-szybkiego tech-deathu z nowym bębniarzem Spencerem Moore’em — absurdalnie szybki i chwytliwy, zgodnie z tytułem.
OcenyAMG 4.0; AOTY 83 / 72; Metal Storm 8.04
Gęsty, wielowarstwowy prog-death; żywy bębniarz podnosi miażdżące riffy nieoczekiwanymi melodiami. Mało recenzji, ale zgodnie entuzjastycznych.
OcenyAMG 4.0; AOTY 86 / 76
Surowy, mętny OSDM w duchu Autopsy/Bolt Thrower „uformowany na nowe czasy” — podziemny faworyt początku roku.
OcenyAMG runner-up I; AOTY 80; Sputnik 3.80 (#9 roku)
Ekologiczny koncept, piękne kontrmelodie basu; AMG zarzuca brak rozmachu i melancholijne rozpamiętywanie. Typowy grower — może jeszcze urosnąć do grudnia.
OcenyAMG 3.5; AOTY 76 (57 ocen)
Zwarty, atmosferyczny tech-melodeath w niecałe 40 minut bez wypełniaczy.
OcenyAMG 4.0; AOTY 80 / 76
Drugi album trio z Montrealu (muzycy Chthe’ilist, Atramentus i Beyond Creation): sci-fi tech-thrash o riffach brzmiących cybernetycznie, a nie utopionych w przesterze.
OcenyHeavy Music HQ 4/5; Last Rites i Nine Circles bez not, entuzjastycznie
Numer 1 · Black metal
Panopticon
Zamknięcie trylogii: głęboko introspektywny, przesiąknięty americaną atmospheric black o pamięci i stracie — konsensusowy black metal roku.
OcenyAMG Record o’ the Month V; AOTY 100 / użytk. 83 (#1 metal roku wg użytkowników)
Najwyżej oceniona metalowa premiera października wg AOTY i największy brak na tej liście do tej pory. Mało recenzji, ale wszystkie wysokie.
OcenyAOTY 87 (4 recenzje) — #15 metalu roku
Black/speed Jamesa McBaina jeszcze większy, szybszy i bardziej melodyjny, ze szkockim folk-horrorem w tle.
OcenyAMG 4.0 (runner-up III); AOTY 84 / 77; Metal Storm 8.06
Teatralna mieszanka symfonicznego blacku, funeral death-doomu i dungeon synthu — najbardziej żywotna płyta Worm (mogłaby stać też w death-doom).
Numer 1 · Jazz
Jeff Parker ETA IVtet
Kwartet z LA rozciąga powolne, dubowe groove’y w medytacyjną długą improwizację — najwyższa średnia krytyków w jazzie tego roku.
OcenyAOTY 85 (#1 jazz 2026); Mid-Year Poll #9
Koncertowa, ponadgodzinna reinterpretacja protest-albumu Maxa Roacha z 1968 z O’Farrillem, Shimem i Fay Victor — „opera z ciosem w brzuch” i lider półrocza.
OcenyFrancis Davis Mid-Year Poll #1 (78.8 pkt); AOTY 85; 5+ list AAJ
Wiolonczelistka z Halvorson, Roebke i Fujiwarą: głęboki groove, czarne string-bandowe korzenie i free — wice-lider każdego zestawienia.
OcenyMid-Year Poll #2 (75.1); Free Jazz Collective 5/5
Kinowa, afrokubańsko-elektroniczna płyta kwartetu trębacza, bardziej „album kompozytora” niż sesja blowingowa — odkrycie roku.
Numer 1 · Inne metal / ciężkie brzmienia
Neurosis
Niespodziewane odrodzenie z Aaronem Turnerem za Scotta Kelly’ego: wulkaniczne groove’y i gardłowe katharsis — najwyżej oceniona płyta metalowa 2026.
OcenyAOTY 89 (#2 płyta roku ogółem) / 79; Metal Storm 7.99; Metal Hammer 90; Stereogum #19
Japoński folk, black, doom i prog zespawane w najmocniejszą późną płytę Sigh; dopiero wydana, oceny wczesne.
OcenyAMG 4.5; AOTY 94 (3 rec.) / 82; Metal Storm 8.07
Najbardziej chwytliwa płyta zespołu — koncept o wiktoriańskich nekropoliach, organy Wrighta splecione z gitarą. Rozstrzał: krytycy 90, publiczność 75 (zarzut „zbyt przystępne”).
OcenyAMG 4.0; AOTY 89 (5 rec.) / użytk. 75; Distorted Sound 9/10
Pierwszy album Warning od 20 lat: minimalistyczny, emocjonalnie miażdżący tradycyjny doom bez żadnych sztuczek.
OcenyAMG 4.0; AOTY 87 / 78; Metal Hammer 90
Numer 1 · Prog rock / prog metal
Elder
Włoski prog i berlińska szkoła syntezatorów spotykają kosmiczne riffy i post-rockowy rozmach — najzgodniej chwalona płyta progowa roku.
OcenyAOTY 84 / 76 (#2 prog rock); Echoes And Dust „towering achievement”
Pierwsza płyta od 13 lat: gęste polirytmie, hooki Iana Kenny’ego i atmosferyczny ciężar; najczęściej na listach półrocznych.
OcenyAOTY 78 / 76; Prog Mind #16; Louder best of 2026 so far
Montrealski duet zamienia pokręcony instrumentalny math-prog w coś groove’owego, niemal tanecznego; bardziej math niż prog.
OcenyMetacritic 84; AOTY 85 / 78 (#1 prog rock wg krytyków); Exclaim! 10/10
44 minuty w sześciu utworach, otwarcie piętnastominutowym „Pornomiseria”. Czysto oddolny fenomen: zero pokrycia w prasie, ogromne poparcie słuchaczy; zarzuty idą pod adresem wokalu.
Numer 1 · Elektronika
Boards of Canada
Pierwszy album duetu od trzynastu lat: znajome rozstrojone syntezatory, ale zamiast winietek długie, narastające pasaże.
OcenyPitchfork 8.6; Metacritic 85; AnyDecentMusic 7.9
Tom Jenkinson zamienia programowane breakbeaty na skład kameralny i pisze partytury, które zachowują jego rytmiczną gwałtowność.
OcenyMetacritic 82; The Quietus AOTY-so-far #4
Industrialny klubowy puls dociśnięty do końca, po raz pierwszy z melodiami, które zostają. Wokal Valentine Caulfield na podkładach o fizycznej gęstości.
OcenyPitchfork 8.5; AOTY 84 (23 rec.)
Głos wychodzi na pierwszy plan, a ambientowe tło robi się modlitewne zamiast szeptane. Najlepiej skonstruowana rzecz w jej katalogu.
Numer 1 · Klasyka
Pekka Kuusisto, Sam Amidon, Norwegian Chamber Orchestra
Skrzypek Kuusisto i wokalista Sam Amidon zacierają granicę między nordycką kameralistyką a amerykańskim folkiem. Najszerzej nagradzane klasyczne wydawnictwo półrocza.
OcenyGramophone Recording of the Month; Stereophile Recording of the Month (maj)
Drugie i zapowiedziane jako ostatnie podejście Uchidy do trzech ostatnich sonat, nagrane na żywo w Suntory Hall — o dwadzieścia lat dojrzalsze od wersji z 2006.
OcenyPresto Music Recording of the Week
Prawykonania nagraniowe kantat kuzyna Jana Sebastiana. Odkrywczy repertuar w historycznie poinformowanym wykonaniu.
OcenyGramophone Recording of the Month, Editor’s Choice
Numer 1 · Punk / hardcore
Converge
Kurt Ballou znów za konsoletą: gęstość riffów z czasów „Jane Doe” zderzona z tekstem o śmiertelności. Najwyżej oceniana płyta hardcore’owa roku w agregatach.
OcenyMetacritic 84; AOTY 87 (13 rec.); Kerrang! 5/5; Pitchfork 7.4
Najlepiej oceniona szeroko recenzowana płyta post-punkowa roku: żałoba podana całą ścianą dźwięku.
OcenyAOTY 86 / 14 recenzji (#2 punku roku wg AOTY)
Czwarty album, 42 minuty hałasu w produkcji własnej; album tygodnia w Stereogum. Rozstrzał ocen duży — Mojo wyraźnie niżej od reszty.
OcenyAOTY 87 (17 rec.); wcześniej: Guardian 100, Dork 100, DIY 90, Mojo 60
Barokowy post-punk w produkcji Dave’a Fridmanna; hotel, w którym każdy utwór to inny kłopotliwy gość. Na razie jednomyślnie dobrze, ale przy sześciu recenzjach wynik jeszcze się ruszy.
Numer 1 · Pop
underscores
Album o przestrzeniach przejściowych — lotniskach i galeriach — zamienia hyperpopowy chaos w spójny manifest.
OcenyMetacritic 89; AOTY 88 (10 rec.) — #1 popu 2026; The Guardian
Zwrot od pop-punku ku dream popowi i new wave; krytycy zgodnie piszą o największym skoku artystycznym w jej karierze.
OcenyMetacritic 87 (26 recenzji); AOTY 85 (32 rec.)
Pogłębienie americanowego kierunku z poprzedniej płyty, ale ciszej i bardziej wprost. Kameralny, niepokojący pop o bezruchu.
OcenyMetacritic 87 (20 recenzji); AOTY 85 (30 rec.)
Siedemnaście utworów rozpisanych na cztery pory roku, z rozmachem orkiestrowym i jazzowym zacięciem.
Numer 1 · Hip-hop
Genesis Owusu
Maksymalistyczna, politycznie naładowana płyta łącząca rap z neo-soulem, funkiem i synth-punkiem.
OcenyMetacritic 88; AOTY 83 — najwyżej oceniany rap 2026
Pierwsza niezależna płyta Staplesa i zarazem najbardziej ryzykowna — rap zderzony z punkiem i post-punkiem, najdalej od mainstreamu od „Big Fish Theory”.
OcenyMetacritic 88; AOTY 82; Complex, NME
Najwyżej oceniona płyta rapowa roku na AOTY, choć na razie przy trzech recenzjach.
OcenyAOTY 86 / 3 recenzje
Trzecie spotkanie rapera i producenta, którzy mają już wspólny język: gorzki humor i introspekcja na rozmytych, jazzujących bitach.
OcenyMetacritic 83; AOTY 81
Numer 1 · Folk / autorska piosenka
Phoebe Bridgers
Powrót po sześciu latach: żałoba i miłość w szerszym, bardziej eksperymentalnym języku dźwiękowym. Najwyżej oceniana płyta 2026 w ogóle.
OcenyAOTY 91 (32 recenzje) / użytk. 84; NME, The Guardian, The Telegraph maksymalne noty
Minimalizm doprowadzony do perfekcji — piosenki zwięzłe, a przy tym pełne niedopowiedzeń. Dziwność Harding po raz pierwszy służy pisaniu, a nie odwrotnie.
OcenyMetacritic 87; Pitchfork Best New Music
Debiut, który zebrał i liczbę recenzji, i średnią — drugie miejsce folku roku na AOTY za Bridgers.
OcenyAOTY 84 / 17 recenzji (#2 folku roku wg AOTY)
Drugi solowy album gitarzysty Radiohead, produkcja Paul Epworth, gościnnie Shabaka Hutchings i Philip Selway — folk rozciągnięty w stronę progresji i ambientu.
Numer 1 · Country / americana
Billy Strings
Nagrana rok po śmierci matki — najbardziej osobista i najmroczniejsza rzecz Stringsa. Bluegrass, który przestaje być popisem techniki.
OcenyAOTY 88; The Guardian 100; Uncut 90; AllMusic 90; MOJO 80
Za mała próbka na twardy wniosek, ale kierunek jednoznaczny — wszystkie cztery recenzje mocne.
OcenyAOTY 85 (4 rec.); NPR, The Arts Desk, Folk Alley pozytywnie
Songwriting o Alzheimerze, stracie i nierównościach, produkcja Josh Kaufman, gościnnie John Paul White. Najmocniejsze teksty roku w gatunku.
OcenySaving Country Music 9.5/10 (#1 roku); Bandcamp Album of the Day
Powrót do teksaskich korzeni: western swing, bluegrass i wpływy meksykańskie zamiast popowego polerowania. Tematem samotność wybrana, nie doznana.
OcenyAMG 4.5 (runner-up II); AOTY 84 / 76; Metal Storm 7.85
Ponury, idealnie ułożony melodic black z tremolo przeplatanym breakcore’owymi bębnami i syntezatorami — podziemny hit roku.
OcenyAMG 4.0; AOTY 87 / 81
Wiktoriańsko-psychodeliczny black metal; długie utwory trzymane w ryzach kreatywnym, dynamicznym pisaniem.
OcenyAMG 4.0 (runner-up V); AOTY 88 / 77; Metal Hammer 90
Pewny siebie i świetnie zagrany; AMG chwali warsztat, ale wytyka, że utwory budują napięcie i nie dowożą finałów. Najmocniejsze wrześniowe wejście w blacku.
OcenyAMG 3.5; Metal Storm 8.04 (112 głosów, #10 roku)
Sześć utworów z własnego Owl Lodge, bębny u Nicholasa Wilbura. Relapse opisuje płytę jako najbardziej gwałtowną w dorobku zespołu; HMHQ pisze o nich jako o elicie amerykańskiego blacku.
OcenyHeavy Music HQ 4/5; agregaty jeszcze puste
Blackgaze, który zamiast rozmywać riff w poguście ćwiczy kontrast: tremolo i ścianka shoegaze’u trzymane w rygorze piosenki.
OcenyAOTY 85 / 6 recenzji; #12 metalu roku wg AOTY
Konfrontacyjny, szybko ewoluujący dysonansowy black o rozpadzie umysłu — przerażający i piękny w 35 minut; mało ocen.
OcenyAMG 4.5; AOTY 90
Narracyjny black metal o amazońskiej ekspedycji Lope de Aguirre — agresywne riffy i wciągająca atmosfera.
OcenyAMG 4.5; AOTY 90 / 78
Koncept o jawie i zapomnieniu z orkiestrowymi gośćmi; różnorodne elementy zszyte w spójny „bezwstydny triumf”.
OcenyAMG 4.5; AOTY 90 / 74
Zwrot ku majestatycznym melodiom i średniowiecznej scenerii. Najgłośniejsza sierpniowa premiera w blacku, która liczbami się nie obroniła — notujemy ją właśnie dlatego.
OcenyAMG 3.5; AOTY 73 (75 ocen) — dopiero 36. miejsce w gatunku
Pierwszy album od <i>Eonian</i> (2018): mniej teatru, więcej zwartych tematów — recenzje zgodne, że to powrót do formy, bez zachwytu.
OcenyAOTY 81 / 6 recenzji
Trzeci album duetu S. Peacock (Black Curse, Ulthar) i A. Spungina: pierwszofalowy black-death grany na strunach i ręcznie budowanych syntezatorach, nagrany w S•P Dungeon. Najmocniej oceniona premiera blackowa jesieni.
OcenyNattskog 9/10; Heavy Music HQ 4.5/5 (najlepsza w dorobku); Wonderbox Metal i The Razor’s Edge bez not, entuzjastycznie
OcenyMid-Year Poll #3; AOTY 90
Thomas, Wright, Grip i Gerbal rozbijają sześć tematów Monka w hipnotyczne ściany dźwięku na dwóch dyskach.
OcenyMid-Year Poll #4; Free Jazz Collective; Magnet Essential
Najwyżej oceniona nowa płyta jazzowa roku na AOTY: ormiańska melodyka i prog-metalowy ciężar w jednym fortepianowym języku.
OcenyAOTY 90 / 2 recenzje (#8 jazzu roku wg AOTY)
Siedemnaście utworów jako podróż Afryka → Karaiby → Londyn; zgoda co do energii, zarzut powtarzalności formuły u Under the Radar. Publiczność wyraźnie chłodniejsza od krytyki.
OcenyAOTY 83 (7 rec.) / użytk. 75 (224 oceny); AllMusic 90, Clash 90, Uncut 80, Under the Radar 70
Wilkins, Thomas, Takenaga i Sumbry z ogniem kwartetu Coltrane’a w trzytomowym zapisie live (t. 2 i 3: IV i V 2026).
OcenyMid-Year Poll #7; wielokrotnie w AAJ
Pierwsze spotkanie dwóch najbardziej osobnych głosów trąbki i gitary: przestrzenne, harmonicznie śliskie kompozycje; część krytyków: „raczej tapas niż menu degustacyjne”.
OcenyMetacritic 78; Mid-Year Poll #5
Flet i systemowe kompozycje Threadgilla, fortepian Iyera i elastyczny kubański groove Prieto — najbardziej przystępna muzyka Threadgilla od lat; za późno na ankiety półroczne.
OcenyGuardian entuzjastycznie; Marlbank 4/5; Bandcamp Album of the Day
Gitara Nascimento z aranżacjami Vittora Santosa — brazylijska tradycja zapisana orkiestrą, bez cienia egzotyzacji.
OcenyAOTY 87 / 3 recenzje
Liam Shortall miesza fusion z hip-hopem i aranżami orkiestrowymi. Bardzo wysoka średnia przy znikomej próbce — kandydat, nie pewniak.
OcenyAOTY 90 — ale na dwóch recenzjach (The Skinny 100, AllMusic 80); użytk. 75 (59 ocen)
Pierwsze wydawnictwo na własnej oficynie pianistki, z Robertem Hurstem i Johnathanem Blakem; nagrane w Oktaven Audio, 11 utworów z aranżem Feldmana. Najwyższa wrześniowa nota w AAJ.
OcenyAll About Jazz 9/10
Wyjątkowo napisany goth-doom z duetem Johansson/Jacobsson w najbardziej poruszającej formie.
OcenyAMG 4.5 (runner-up V); Metal Storm 8.09 (#5 roku); AOTY użytk. 77
Pierwszy album po odejściu i śmierci Brenta Hindsa — ciężki, przesiąknięty żałobą powrót do prog-sludge’u; recenzje krytyków wciąż spływają.
OcenyMetal Storm 8.37 (#1 roku); AOTY użytk. 81
Melodyjniej i bardziej new wave’owo niż wcześniej, bez utraty brudu. Wyraźny dysydent: Guardian pisze o rozczarowującym złagodzeniu wczesnej brzydoty.
OcenyMetacritic 81 (12 rec.); AOTY 82 (20 rec.) / użytk. 82 (1677 ocen); Any Decent Music 7.8
Najszerzej recenzowana płyta ciężkiej awangardy roku: pojedyncze akordy ciągnięte do granicy i wokal Robin Wattie nad nimi.
OcenyAOTY 83 / 8 recenzji
Największa niespodzianka sierpnia: Ida Haukland śpiewa życiowo, płyta wychodzi poza schemat heavy/prog/power. Uwaga — to na razie jedna ekstremalnie wysoka opinia redakcyjna przy znikomej bazie ocen.
OcenyAMG 5.0 („Iconic”); Metal Storm 7.98 (98 głosów); AOTY 73 (12 ocen — próba bez znaczenia)
Czterdzieści dwie minuty epickiego doomu z oszczędnymi wtrętami death i blacku; na tę płytę zespół dobrał drugiego gitarzystę. Najwyższa nota AMG w tym tygodniu.
OcenyAMG 4.0/5
Powrót rzymian po latach: ciężar death-doomu z gotycką melodią. Heavy Music HQ stawia płytę wśród znaczących wydawnictw roku.
OcenyHeavy Music HQ 4/5; The Razor’s Edge otwiera nim przegląd tygodnia
Najwyższa nota Metal Storm wśród wrześniowych premier. Przy tej próbie traktujemy to jako sygnał, nie werdykt.
OcenyMetal Storm 8.13 (#3 roku, ale tylko 30 głosów); AOTY — za świeże
Trzeci album Londyńczyków: sludge z melodią i rozmachem, chwalony równo przez prasy metalową i rockową.
OcenyAOTY 84 / 6 recenzji
Thrashowe hymny z gotyckimi i tradycyjnymi akcentami; krytycy zachwyceni, oceny fanów na Sputniku letnie.
OcenyAMG Record o’ the Month I; Sputnik 3.30
Dziesiąty album Broadricka i Greena, wyłuskany z sesji do <i>Purge</i>; wg dyskografii przedostatnie wydawnictwo zespołu. Nowe wejście — agregaty jeszcze się nie zapełniły, pozycja z jakości recenzji, nie z liczb.
OcenyGhost Cult 9/10; Heavy Music HQ 4/5
OcenyAOTY użytk. 81 (1399 ocen) — #1 prog rocka i #18 całego 2026; krytycy: brak ocen
Basowo-narracyjny prog z ducha Genesis i teatralną dynamiką — jedna z najmocniejszych płyt ery Bravina.
OcenyAOTY 80 / 71; Treble zima; Prog Mind #20
35 minut technicznych riffów, melodyjnych hooków i polaryzującego wokalu Rody’ego Walkera; użytkownicy bardziej podzieleni.
OcenyAMG 4.5; AOTY 88 / 75
Teatralne nieparzyste groove’y, syntezatorowy połysk i psychodeliczne zwroty — ulubieniec prasy branżowej.
OcenyAOTY 70 / 74; Prog Mind #12; Treble zima
Druga część cyklu <i>A Dark Poem</i> — jedna z najwyżej ocenianych płyt progresywnego metalu roku, mimo niewielkiej liczby recenzji.
OcenyAOTY 87 / 5 recenzji; #9 metalu roku wg AOTY
Siedem utworów i pierwszy album od 2021: zespół przeszedł na kolektywne pisanie, z większym naciskiem na współgranie melodii i rytmu.
OcenyHeavy Music HQ 3.5/5
Trio bez gitary, prowadzone fortepianem i wokalem Lynsey Ward — najbardziej odrębny art-rock z progowym zacięciem w tym roku.
OcenyAOTY 80 / 74; Prog Mind #14
Pierwszy album od dekady: emocjonalny, atmosferyczny szwedzki prog metal; wysokie oceny, węższy konsensus.
OcenyAOTY 85; Prog Mind #34
Zwrot od ciężaru ku jasnemu progowi z połowy lat 70., nagrany w całości analogowo, z naciskiem na instrumenty zamiast wokalu. W środowisku prog zgoda, poza nim płyta praktycznie nieznana.
OcenyThe Progressive Subway 8.5/10; AOTY użytk. 78 (133 oceny)
72 minuty na koncepcie z Tarkowskiego, duża wymiana składu, miks Jens Bogren. Nowe wejście bez zagregowanych ocen — do przestawienia, gdy dojdą AOTY i Prog.
OcenyHeavy Music HQ 4/5; Album of the Week The Razor’s Edge
Drugi album międzynarodowego składu z Erikiem Gillette’em i Diego Tejeidą: 66-minutowy koncept o stracie, spięty symbolem majańskiego drzewa ceiba.
OcenyHeavy Music HQ 4/5; The Prog Report i The Razor’s Edge bez not, bardzo ciepło
OcenyPitchfork 8.6; Paste 83; The Guardian 80
Nagrany w trakcie chemioterapii; ani jednej noty poniżej 80 — wyjątkowo zgodny odbiór, konsensus wokół emocjonalnej szczerości bez patosu.
OcenyAOTY 82 (8 rec.) / użytk. 71; Pitchfork 80, AllMusic 80, Mojo 80, musicOMH 90; album tygodnia w The Quietus
Przetworzony arabski wokal i trąbka w duchu Milesa na dubstepowym szkielecie. Trzydzieści minut bez jednego oczywistego klubowego chwytu.
OcenyResident Advisor (pozytywnie); The Quietus AOTY-so-far #8
Kolektyw z Los Angeles na styku improwizacji i klubowego rytmu; może stanąć też w jazzie.
OcenyAOTY 84 / 7 recenzji
Powrót po piętnastu latach: pętle dubowe, głęboki bas i tekstury w linii prostej od „Quique”. Bez progresji, ale lepiej niż na dwóch wcześniejszych płytach.
OcenyMetacritic 84; Pitchfork 8.1; Igloo, Treble, PopMatters
Kolaż z telewizyjnego archiwum zamieniony w muzykę — wysoka średnia przy małej liczbie recenzji.
OcenyAOTY 87 / 3 recenzje
Druga płyta producentki: mocniejsza, bardziej klubowa niż debiut. Najlepsze październikowe wejście w elektronice.
OcenyAOTY 85 (4 recenzje)
Projekt o Alanie Turingu w wersji płytowej — najwyżej oceniona premiera 09.10 w AOTY, choć na trzech recenzjach.
OcenyAOTY 87 (3 recenzje)
Wenecki weteran świadomie odchodzi od muzyki do tła — dziewięć kawałków z wyraźnym pulsem, miejscami blisko kosmicznego techno-funku.
OcenyAOTY 85; AllMusic, Boomkat
Ciężkie ściany dronów przetworzonych przez taśmę i sprzężenia. Tytuł odnosi się do punktów Ziemi najdalszych od jakiegokolwiek wybrzeża.
OcenyAOTY 80; New Noise, Inverted Audio
Jedno z głośniejszych nazwisk brytyjskiego sierpnia, ale próbka na razie za cienka, by traktować tę średnią poważnie.
OcenyAOTY 90 — na dwóch recenzjach (DIY 100, Beats Per Minute 80); użytk. 73 (63 oceny)
Komplet sześciu symfonii w wykonaniu orkiestry o czeskich korzeniach i jej byłego szefa — jeden z najlepiej zrealizowanych cykli ostatnich lat.
OcenyPresto Music Recording of the Week
Dwa filary repertuaru wiolonczelowego na jednej płycie — jedno z najwyżej ocenionych nagrań orkiestrowych roku.
OcenyAOTY 90 / 2 recenzje
Dukas, Ravel, Debussy i Saint-Saëns w olśniewająco nagranej odsłonie. Wilson pokazuje, że ograne przeboje można zagrać jak nowe.
OcenyPresto Music Recording of the Week; recenzja Gramophone
Pierwszy tom beethovenowskiego cyklu duetu, który ma za sobą komplet Mozarta i Ysaÿe’a.
OcenyAOTY 90 / 2 recenzje
Start projektu nagrania całości organowej spuścizny Charles-Valentina Alkana, repertuaru niemal nieobecnego na płytach. Precyzja i rozmach.
OcenyAOTY 95 — najwyższa nota roku w klasyce; Presto Music
Awangardowa Druga obok dojrzałej Piątej — dwa oblicza Szostakowicza w jednym ujęciu. Storgårds prowadzi ostro, bez patosu.
OcenyAOTY 90; Gramophone, MusicWeb
Koncertowy zapis „Goldbergów” w wykonaniu najbardziej omawianego pianisty młodego pokolenia.
OcenyAOTY 90; Gramophone, BBC Music Magazine
Zespół firmowany przez Reicha nagrywa jego utwory na sześciu wykonawców z rytmiczną dokładnością. Odczytanie referencyjne.
OcenyAOTY 90; The Violin Channel, eClassical
Berlińscy kameraliści wchodzą w Berga i Weberna z żarem rzadkim w tym repertuarze.
OcenyAOTY 90; The Strad Recommends; MusicWeb
OcenyAOTY 85 (11 rec.); wcześniej: Line of Best Fit 90, Uncut 90, Far Out 90, Paste 83, Exclaim! 80
Produkcja Kennetha Blume’a odchudza brzmienie tria — banjo i sprzężenia zostają, ale utwory są krótsze i bardziej bezpośrednie.
OcenyAOTY 83; Northern Transmissions 94; Kerrang! 80; Pitchfork 7.5
Zgoda niezwykle jednolita — wszystko mieści się między 80 a 90, Irish Times mówi o najlepszej płycie od lat 90. Słuchacze mniej entuzjastyczni niż prasa.
OcenyAOTY 83 (9 rec.) / użytk. 72; musicOMH 90, Sputnik 90, Uncut 80, Mojo 80
Debiut z Belfastu: mechaniczny beat, no-wave’owa gitara i krzyk — jedno z najmocniejszych wejść roku.
OcenyAOTY 85 / 9 recenzji
Najwyżej oceniona nowość październikowa w tej półce; mało recenzji, więc pozycja może się jeszcze przesunąć.
OcenyAOTY 85 (4 recenzje)
Mac Kennedy nagrał to sam w salce prób, miks Jonah Falco, master Arthur Rizk — melodyka NWOBHM wpasowana w punkowe tempa bez utraty piwnicznego brudu.
OcenyPitchfork (pozytywnie); Treble, Ghost Cult
Archiwalia Cramps podane tak, że brzmią jak płyta, a nie jak resztki z szuflady.
OcenyAOTY 85 / 8 recenzji
Pierwsza płyta od dziewięciu lat: dwujęzyczne teksty zyskały niejednoznaczność, saksofon nadal niesie refreny zamiast solówek.
OcenyPitchfork 7.6; Metacritic 80
Najszerzej recenzowana płyta punkowa roku — Duńczycy kolejny raz przesuwają się w stronę piosenki, nie tracąc brudu.
OcenyAOTY 83 / 25 recenzji
Weterani z LA po przejściu do Flatspot brzmią surowiej, a goście rozbijają monotonię typową dla ich późnych płyt. Riff plus breakdown, nic więcej.
OcenyGhost Cult 9/10; Blabbermouth 7/10; Kerrang! 3/5
Trzeci album grupy Gregga Deala, najcięższy i najbardziej przystępny w dorobku. Gościnnie Sleaford Mods, The Interrupters i Cheap Perfume; teksty o doświadczeniu rdzennych Amerykanów.
OcenyAOTY 80; Kerrang!, Punknews
Long Island bez zwrotu stylistycznego: melodyjny hardcore w wersji, którą wokalista nazwał najbardziej pozbawioną ozdóbek. Zwarte trzydzieści minut.
OcenyAOTY 77; Distorted Sound, Alternative Press, Dork
Szeroko recenzowany powrót do formy, ale Pitchfork wyraźnie studzi. Solidne zamknięcie dziesiątki, nie wyżej.
OcenyAOTY 80 (22 rec.) / użytk. 78 (2577 ocen); NME 90, Under the Radar 90, Pitchfork 71
OcenyMetacritic 87; AOTY 83
Najszerzej recenzowana płyta popowa roku: goście od Trueno po Sparks, a Albarn po raz pierwszy od dawna pisze zwarte piosenki.
OcenyAOTY 82 / 34 recenzje
Pierwsza płyta od ośmiu lat, znów z Klasem Åhlundem — energia „Body Talk” pod bardzo osobistymi tekstami.
OcenyMetacritic 84; AOTY 83; NME, Slant, Variety
Jedyna wrześniowa premiera popowa z jednocześnie wysoką notą i realną liczbą recenzji — wchodzi do zestawienia z pominięciem wcześniejszych tygodni.
OcenyAOTY 84 (11 recenzji)
Najwyższa średnia w popie roku pośród płyt z więcej niż trzema recenzjami.
OcenyAOTY 90 / 4 recenzje
Bardzo równy odbiór — wszystko między 78 a 91, ani jednej noty krytycznej. Pitchfork: „pogodne i widmowe”.
OcenyAOTY 83 (8 rec.) / użytk. 76; Paste 91, Beats Per Minute 87, Pitchfork 82, AllMusic 80
Maksymalistyczna przebudowa: Y2K electroclash zderzony z punkiem i nu metalem. Pierwsza płyta, na której Slayyyter brzmi bezdyskusyjnie jak ona sama.
OcenyMetacritic 85; Pitchfork 8.2 + BNM; PopMatters 9/10; #1 Stereogum półrocza
Ostry, serio potraktowany synth-pop, który wyrasta z bedroomowej skali. Wyprawa od rozsypki do rekonwalescencji.
OcenyAOTY 84; Pitchfork 8.4; #5 Stereogum półrocza
Zwrot w stronę gitar i deadpanowej egzystencjalności, z A.G. Cookiem przy konsolecie. Najbardziej dzieląca płyta roku w mainstreamowym popie.
OcenyAOTY 78 (35 recenzji); Pitchfork 8.2; The Guardian entuzjastycznie
Najwyżej oceniona nowa premiera popowa ostatnich tygodni; zgoda co do bogactwa aranżacji, ale próbka wciąż mała.
OcenyAOTY 84 (5 rec.) / użytk. 73; Paste 91, Spill 90, Pitchfork 80, Mojo 80
Jedna z nielicznych rapowych płyt roku z realną liczbą recenzji i wysoką średnią.
OcenyAOTY 81 / 9 recenzji
Najostrzejszy rozjazd roku: słuchacze stawiają to na szczycie 2026, Pitchfork mówi o jeździe na autopilocie.
OcenyAOTY krytycy 73 (3 rec.: Clash 80, Needle Drop 80, Pitchfork 59); użytk. 84 (12 046 ocen) — #1 roku u publiczności
Produkowany przez Dana Careya następca „Fine Art” miesza grime, post-punk i techno — muzycznie ambitniejszy, niż sugeruje szum wokół zespołu.
OcenyMetacritic 82; AOTY 81
Podwójny album: dwa solowe projekty w całości wyprodukowane przez Surf Gang. Oszczędna, zamglona produkcja i najbardziej skupione rapowanie obu od lat.
OcenyComplex — najlepsze płyty rapowe 2026; NPR, NME
Czterodyskowy, 32-utworowy monolit, w którym plugg, spoken word i drumless boom bap zlewają się w jeden strumień. Najwyżej oceniony rapowy debiut roku.
OcenyPitchfork 8.4; AOTY 84; #1 HotNewHipHop półrocza
Bezbębnowe, jazzowo-pętlowe tło i absurdalny humor w opowieściach o złamanym sercu. Najbardziej dopracowana płyta rapera z Charlotte.
OcenyPitchfork 8.3; Uncut 7.0; AOTY 77
Chudy, bezlitosny zestaw z jednym gościem — Marciano znów kręci kryminał w formie luźnych pętli.
OcenyPitchfork 7.9; RapReviews 7.5; AOTY 77
Fenomen wyłącznie oddolny: prasa jeszcze nie zareagowała, baza ocen rośnie z tygodnia na tydzień.
Ocenyużytk. 83 (5496 ocen) — #2 roku w hip-hopie u publiczności; brak wiarygodnej średniej krytycznej
OcenyMetacritic 85 (12 recenzji, wszystkie pozytywne); AOTY 82
Jedna z dwóch płyt folkowych roku z Metacriticiem 89 — wysoko mimo skromnej liczby recenzji, bo każda jest mocna.
OcenyMetacritic 89 (#3 roku); AOTY 85 (6 rec.); Pitchfork 82; #12 u Stereogum
Instrumentalna rozprawa z nacjonalizmem: tradycyjne melodie przepuszczone przez wpływy arabskie i pozaamerykańskie. Najbardziej polityczna płyta w jej dorobku bez jednego słowa.
OcenyAOTY 83; Pitchfork, The Guardian, AllMusic pozytywnie
Najmocniejsze folkowe wejście początku października — piosenki o rozpadzie trzymane szorstką gitarą.
OcenyAOTY 83 / 10 recenzji
Amelia Baker po raz pierwszy obudowuje surowy gotycki folk smyczkami i dętymi. Finał ociera się ciężarem o doom metal.
OcenyTreble (pozytywnie); KLOF Mag, Americana Highways
Kurt Wagner łączy nashvillowski folk i gospel z dwoma chórami — najcieplejsza i najzabawniejsza płyta Lambchop od czasów „Nixon”.
OcenyMetacritic 86; Pitchfork 8.5; The Guardian, MOJO 5*
Nagrany w Nashville z Bradem Jonesem zestaw zespołowych aranżacji z psychodelicznym zadziorem — według części krytyków najlepsza płyta Hitchcocka w tym stuleciu.
OcenyMetacritic 86; AOTY 83; Echoes And Dust
Debiut londyńskiego trio, w którym szeptany folk rozpada się w improwizowane tekstury. Chwalony za odwagę formalną i surowość.
OcenyAOTY 82; Pitchfork, Paste, The Skinny
Najwyżej oceniona wrześniowa premiera w folku, ale przy pięciu recenzjach to jeszcze kredyt zaufania, nie werdykt.
OcenyAOTY 86 (5 rec.)
OcenyMetacritic 84 (18 recenzji); Pitchfork 7.6
Amy Boone i Willy Vlautin opowiadają kolejną historię z marginesu — dęte, organy i powolne tempo.
OcenyAOTY 83 / 4 recenzje
Dave Cobb wyostrza to, co zespół z Wirginii robi najlepiej: wielkie chóralne refreny o dorastaniu. Cover Black Sabbath pokazuje, jak daleko odeszli od czystego alt-country.
OcenySaving Country Music — top 10 roku; Americana UK, Dork
Weterani alt-country w formie, bez próby odmładzania się na siłę.
OcenyAOTY 80 / 8 recenzji
Album-niespodzianka zdjęty ze streamingu przez spór z wytwórnią i wydany ponownie w lipcu. Nagrany za własne pieniądze manifest niezależności, brzmiący jak nagrania terenowe puszczone przez big band.
OcenySaving Country Music — top 10 roku; Rolling Stone, Stereogum
Druga pozycja zespołu w roczniku AOTY (po <i>Blame The Clown</i>, 91 na dwóch recenzjach) — przeoczona przy wcześniejszych odświeżeniach.
OcenyAOTY 85 (4 recenzje)
Debiut, który od stycznia trzymał się szczytu krytycznych podsumowań roku w roots music. Gęsty, dramatyczny country-folk.
OcenySaving Country Music — #2 półrocza; Farce the Music
Weteranka niezależnego country stawia na klasyczne brzmienie z nowoczesnym szlifem. No Depression nazywa to jej najpełniejszym albumem.
OcenySaving Country Music — #3 półrocza; No Depression
Solowy album wirtuoza gitary znanego z duetu z Robem Ickesem. Bluegrassowa technika spotyka ciężki bluesowy feeling.
OcenySaving Country Music — #4 półrocza; AllMusic
Największy rozstrzał roku w kategorii: brytyjska prasa widzi arcydzieło rozwodowe, amerykańska rzecz zachowawczą. Średnia 78 nie oddaje skali sporu.
OcenyAOTY 78 (24 rec.) / użytk. 74; Mojo 100, Guardian 100, NME 90; Pitchfork 60, Sydney Morning Herald 40